Çömez yillarimizda, idealist dönemlerimizden kalan yorgun demokrat yüremizle bir gece ansizin kirpisan yüregimin sesiyle yola koyulmustum. Disarda yagmur, disarda ayaz ve soguk rüzgarlar varken gürültü yumagi bir iett otobüsüyle tingirda tingir, mingir da mingir kivamda ulasmistim. Ufak bir sobanin basinda isinmaya çalisan gönülleri okyanus kadar zengin olduguna inandigim iki nadide insani karsilamisti beni. Hemen içeri alip ikramlarda bulunmuslardi, güllerle donatilmis yüzleriyle. Tadina doyamadigim her ani anlatilamaz lezzetler içeren tam bir yil sürecek koca bir serüvene iste böyle baslamistik. Sadece gönül zengini degil hem anne hem ögretmen hem rehber hem arkadas… görünenden çok daha fazlasini ve degerlisi barindiran Füsun ablamla da orda tanismistik. Doyumsuz sohbetlerimin bas mimari olmustu. Minik yüreklerde kocaman sevgileri kesfettim. Sen “a” demeden abi diyen güzel çift gözleri. Bir adim attigin vakit üzerine kosarak gelen sevgi tomurcuklarini. Hala anlatirken gözlerimin aydinligi artar çünkü orada var olan keyif ve enerji gözlerinizin daha bir net görmesini saglar, yasadiginiz ülkeyi. Çünkü yari baygin yasadiginiz bu vatan topraklarinin gerçek ve derin yüzünü orda görürsünüz. Kalabalik ailelerde kaybolmus çocuklari… ufak yasta yasanan terk edilmislikleri… yalanlari… en çokta buram buram kokan çaresizligi… yoksullugu… yoksunlugu… O nedenle muhakkak gidin. Görmezden gelmeyin. Belkide yakinindan geçip gittiniz bile olmustur. Oysa sayilari o kadar fazla ki. 1 milyon More >