Bugünlerde minimum uyku, minimum sosyal hayat, minimum geyik ve maksimum yemek ile yaşıyorum. Canım her sıkıldığında, kafam her bozulduğunda hadi kalkıp bir şeyler atıştırayım diyorum. Tüm kızgınlığımı, stresimi, endişelerimi yediğim bir parça ekmek ve iki kaşık yemek gideriyor. (vakitsiz yenen her lokma bana ekstra kilo ekstra göbek olarak geri dönüyor.) Rutin denen korkulu rüyanın eşiğindeyim. Gündüz körü, bana kabuslar gösteren bu canavar kılıklı kelime artık hayatımın baş köşesinde. Kocaman bir göbekle. Rutinlikten ve sıradanlıktan çok korkmuş ve irkilmişimdir, hep. Ama şu günlerde baş tacım oldu ikisi de.

Tez tez diye diye nicelerine sarıldım demeyeceğim. Malum sebep artık biliyorsunuz. Hal böyle olunca yazamadıkta, çizemedikte Eskiz Defteri’ne. (Gerçi yakında sağlam bombalarım var. Tez eteğimi feci doldurdu bakmayın )Hal böyle olunca dedim yazacaksam böyle hareketli, kıpır kıpır ve beyinlerini tırmalayacak bir konu üzerine yazayım dedim.Haydi bir iki üç derken de baktım konu; benim yakın zamandan bu yana, günde en az bir tanesi ile boğuştuğum beyinlerimize idman yaptıran oyunlara geldi. (Literatürdeki adı : brain training bu amaca yönelik oyunlara da brain training game deniyor.)

Ben de kendi favorilerimi yazayım dedim. Eskize bir renk gelsin dedim. Bunları şifa niyetine yazıyorum. Erken yaşta bunamaya, Alzheimer denen illete bir “höyt” diyebilmeniz için sıraladım hepsini.  Tabii bunlar boyalı cümleler asıl ihtiva eden More >